باید توجه داشت که دریا درمانی تنها به شنا کردن محدود نمی شود بلکه به چیزهایی که در سطح زیر و پیرامون دریا بوده گسترش و تعمیم پیدا می کند. عناوین و ترمینولوژیهایی که ذیلا به آنها اشاره می شود موید وسعت کاربرد دریا درمانی می باشد.درمان به وسیله رسوبات دریا(slime Therapy) درمان به وسیله استحمام در دریا (Balneo Therapy)درمان از طریق شن داغ کنار دریا(Psammo Therapy) آفتاب درمانی(Helio Therapy) درمان به وسیله نسیم دریایی(Anemo Therapy) مهمترین مزیت دریا درمانی برای بیماری های روماتیسمی بخش هیدروتراپی و آب درمانی آن می باشد زیرا آب دریا با داشتن خاصیت شناوری می تواند انسان را در خود معلق نگه دارد (Buoyancy of water) و بدین ترتیب استرس به مفاصل وارد نمی شود، انقباض عضلات را تسهیل و باعث تقویت آنها می گردد واز مفاصل محافظت می نماید. ممکن است بپرسید آیا تفاوت هیدروتراپی و دریا درمانی در چیست؟ اولا دانسیته آب دریا بیشتر است و ضمنا انسان از تجلیلات ساحل لذت برده قدم زدن در آب ساحل و امواج دریا به او آرامش می بخشد زیرا آزادی عمل برای عضلات فراهم می آورد که مجموعا این ورزش مفرح در بهبودی، توانایی و well being بیمار نقش موثری ایفا می نماید با توجه به اینکه سرما و رطوبت دریا درد مفاصل و خشکی عضلات را افزایش می دهد، لذا لازم است رطوبت، درجه حرارت آب دریا، سرعت و جهت باد و فشار هوا قویا قبل از درمان مد نظر قرار گیرد بنابراین جز در مناطق حاره در دیگر نقاط جهان فقط در فصول معینی این درمان امکان پذیر می باشد. اروپائیان برای اینکه دریا درمانی را به تمام اوقات سال تعمیم دهند آب دریا را گرفته، به استخرهای مخصوصی منتقل می کنند و با ایجاد درجه حرارت آب به 37 و برای برخی بیماران به 42-40 آب درمانی را امکان پذیر می سازند.از دیگر خواص شایان ذکر آب درمانی وجود جلبک دریایی بوده که ازدیاد جریان خون در پوست را باعث می شود و روغن ماهی که عمدتاFAW_3  می باشند PGE3 و LPB5 را افزایش داده و در نتیجه بیماریهای روماتیسمی و التهابی را کاهش می دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: دیابت مزمن با اختلالات گردشی خون در اندام های تحتانی همراه است. یکی از روش های متداول فیزیوتراپی در درمان اختلالات گردشی خون، (Vacuum-Compression Therapy) VCT است. این روش بر تغییر متناوب فازهای مثبت و منفی هوا بر اندام تحت درمان استوار است. هدف از این تحقیق، بررسی تاثیر این روش درمانی بر جریان خون اندام دیابتی بوده است.روش ها: این تحقیق به صورت تجربی و از نوع "مطالعه قبل و بعد" و به روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. 18 بیمار دیابتی نوع 2 که دارای نوروپاتی و بیماری عروق محیطی (با منشا دیابت) بودند، در یک گروه تحت درمان VCT قرار گرفتند. بیماران به مدت 10 جلسه و به صورت یک روز در میان و هر جلسه به مدت 45 دقیقه درمان شدند. جریان خون ساق و پای بیماران توسط دستگاه پلتیسموگرافی در جلسات مختلف اندازه گیری شد. آنالیز آماری متغیرهای کمی با آزمون های Paired T-Test و Repeated Measures ANOVA انجام شد. سطح معنی داری آماری P<0.05 تعیین گردید.یافته ها: از متغیرهای «جریان خون ورودی شریانی»، «ظرفیت وریدی»، «جریان خون بازگشتی وریدی»، «پرخونی واکنشی پس از ایسکمی» و«مقدار حداکثر پاسخ عروق به ایسکمی»، تنها جریان خون بازگشتی وریدی در اندام تحتانی بعد از 10 جلسه درمان، بهبود معنی داری یافت.نتیجه گیری: تحقیق حاضر نشان داد روش درمانی VCT (با پارامترهای مورد بررسی)، تاثیری بر افزایش جریان خون شریانی (که مهم ترین هدف این تحقیق بود) نداشت و باید در مورد پارامترهای موثر دستگاه و مدت زمان هر جلسه و تعداد کل جلسات، با توجه به سیر پیشرونده و ناتوان کننده بیماری، مطالعات بیشتری صورت گیرد.

سابقه و هدف: گر چه تیوپنتال سدیم داروی القای وریدی استاندارد است ولی ایده آل نیست و در مقایسه با برخی از داروهای هوشبر وریدی مانند پروپوفول زمان ریکاوری طولانی تری دارد. هدف از این تحقیق مقایسه مدت زمان ریکاوری بین پروپوفول و تیوپنتال سدیم (در بیماران ECT) است.مواد و روشها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی 70 مورد ECT در بیماران کلاس یک و دو انجمن بیهوشی آمریکا (A.S.A class I, II) در سن 15 تا 40 سالگی که کاندید انجام ECT الکتیو بودند به صورت تناوبی به دو گروه 35 نفری تقسیم شدند. پس از وصل نمودن مونیتورینگ ها به بیمار، 2-3mg/kg تیوپنتال یا 1-1.5mg/kg پروپوفول (به صورت تناوبی در هر بیمار) داده سپس 0.5mg/kg ساکسینیل کولین تزریق کردیم. بیماران را با ماسک و اکسیژن 100% ونتیله کرده، پس از انجام ECT، زمان تشنج و ریکاوری ثبت شد. در ضمن، فشارخون و ضربان قلب بیمار قبل از القا، بعد از القا، دقیقه 1 و دقیقه 5 بعد از ECT ثبت گردید.یافته ها: متوسط زمان ریکاوری پروپوفول (5.49±2.57 دقیقه) و تیوپنتال سدیم (6.4±3.69 دقیقه) بود (p=0.223). همچنین مدت زمان تشنج پروپوفول (32.06±13.78 ثانیه) و تیوپنتال سدیم (35.06±10.08 ثانیه) بود (P=0.302). از نظر همودینامیک (فشارخون سیستولیک) جز در دقیقه یک بعد از تشنج که اختلاف آنها معنی دار بود (P<0.05) در بقیه زمانها تفاوت مهمی با هم نداشتند.نتیجه گیری: طبق این بررسی، مدت زمان تشنج و ریکاوری در دو گروه تفاوت معنی داری وجود نداشت اما پروپوفول بهتر از تیوپنتال سدیم از افزایش پاسخ همودینامیک ناشی از ECT جلوگیری می کند. پس در بیماران ECT با فشارخون بالا، یا در مواردی که مصرف تیوپنتال ممنوع است، پروپوفول می تواند جایگزین مناسبی باشد.

استفاده از سامانه های شبیه ساز سال ها است در حوزه های مختلف علمی و صنعتی و نظامی فراگیر بوده و این تکنولوژی (ورود به واقعیت مجازی)در حال گسترش در همه زمینه ها است. در این مقاله با استفاده از متدهای نوین و ساخت یک مکانیزم درمانی که شامل سخت افزارهای مکاترونیکی با بهره گیری از محیط گرافیکی می باشد، سعی در روند بهبود و درمان بیماران مبتلا به فوبیا (ترس از تاریکی) شده است. مکانیزم طراحی شده پس از فراهم آوردن شرایط محیطی نزدیک به محیط واقعی توسط نرم افزارها و موتورهای گرافیکی، و همچنین شبیه سازی حرکت سر بیمار با کمک سخت افزارهای مناسب (عینک های سه بعدی و سنسورهای حرکتی چند بعدی)، احساس واقعی بودن شرایط را برای بیمار بطور کامل بوجود می آورد و فرآیند درمان را ساده می سازد. همچنین در این پژوهش پارامترهای موثر بر بیماری ترس از تاریکی با استفاده از نظر متخصصین روانپزشک و بطور جامع و مشابه به واقعیت در محیط گرافیکی شبیه سازی شده است. پس از طراحی و ساخت سامانه مذکور، آزمایشات عملی بر روی تعدادی از کودکان مبتلا به بیماری فوبیا (ترس از تاریکی) در بازه های زمانی مشخص با صلاحدید پزشک معالج، انجام شد. که نتایج آزمایشات بیانگر تاثیر به سزای این سامانه در درمان این بیماری را داشت. همچنین احساس رضایت کودکان نسبت به کار با سامانه درمانی بسیار عالی ارزیابی گردید.